Sztuczna ściana wspinaczkowa
Wspinaczka po sztucznie stworzonej ścianie nosi nazwę bouldering. Czym się charakteryzuje? Jej cechą charakterystyczną jest fakt, że osoba, która się po niej wspina, nie używa żadnego sprzętu, oczywiście z wyłączeniem lin asekuracyjnych.
Sztuczne ścianki budowane są zarówno na wolnym powietrzu, jak i w budynkach – wszystko zależy od klimatu, jaki panuje w danym kraju. W Polsce zdecydowanie bardziej popularne są ścianki stawiane wewnątrz budynków.
W jaki sposób buduje się taką ściankę? Najczęściej na początku stawia się rusztowanie, które wspiera się o ścianę czy dach. Powierzchnia służąca jako tzw. podpórka, jest jednocześnie przestrzenią, do której mocuje się płyty wykonane ze sklejki (lub innych sztucznych materiałów, które można w łatwy sposób kształtować). W takiej płycie robi się wcześniej otwory, następnie do tych otworów przymocowuje się tzw. nakrętki kłowe, tworzące gniazda. To właśnie w gniazda wkręcane są śruby, mocujące uchwyty (niezbędne do wspinaczki).
Lamperiówka w języku wspinaczkowym oznacza najprostszą sztuczną ściankę, której cechą charakterystyczną jest to, że chwyty mocowane są bezpośrednio do „normalnej” ściany lub tworzone są specjalne chwyty – wykłuwa się w „normalnej” ścianie dziury/chwyty, a następnie utwardza je za pomocą żywicy.
Sztuczne ścianki wspinaczkowe usytuowane wewnątrz budynków, mają różne poziomy trudności. Dzięki takiemu rozwiązaniu, w jednym pomieszczeniu mogą wspinać się zarówno osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę ze wspinaczką, jak i prawdziwi „zapaleńcy” tego sportu – a co najważniejsze, nikt z nich się nie nudzi.