Ratownictwo wysokościowe
Ratownictwo wysokościowe to nie lada wyzwanie. Ewakuowanie i udzielanie pomocy wspinaczom wymaga specjalnego sprzętu, a także kwalifikacji. W Tatrach ratownictwem zajmuje się TOPR (Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe), natomiast w innych rejonach polskich gór GOPR (Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe).
Istnieje też możliwość autoratownictwa – jest to najszybsza forma ratownictwa, dzięki niej można uniknąć wzywania pomocy z zewnątrz (jest to o tyle dobre, że kiedy w innym rejonie gór ktoś inny potrzebuje pomocy, ekipa ratownicza jest w gotowości, ponieważ nie traci czasu na dotarcie do kogoś, kto zdołał sam sobie pomóc).
Istnieje kilka technik ratowniczych:
- zwożenie – metodę tę można stosować samemu lub w zespole, polega ona na opuszczaniu poszkodowanego za pomocą SIZu (EPI), bardzo ważne w tym przypadku jest to, aby użyć wszelkich dostępnych technik asekuracyjnych
- wyciąganie – tutaj niezbędna jest praca zespołowa i sprawna koordynacja (jest to zdecydowanie bardziej skomplikowana metoda od zwożenia)
- transport poziomy (z zastosowanie tyrolek) – to jedna z najbardziej wyrafinowanych technik ratownictwa, jest ona praktykowana tylko przez jednostki specjalistyczne, które są do tego specjalnie szkolone
Ratownictwo wysokościowe to niezwykle odpowiedzialna praca, która wymaga od ratownika nie tylko szerokiej, fachowej wiedzy z zakresu wspinaczki, ale też dużej sprawności fizycznej, siły, a na dokładkę odporności psychicznej – tutaj trzeba być gotowym zaryzykować własne życie, aby być w stanie pomóc innych ludziom.